Het Bredase begijnhof bestaat al sinds 1270 — maar dat het staat waar het staat, komt door de renaissance. In 1525 besloot graaf Hendrik III van Nassau zijn kasteel te vergroten tot een Italiaans paleis; het oude begijnhof lag in de weg. De begijnen, geleid door de meesteressen Katherijn Jansdochter Marcelissen en Cornelia Dornincx, verzetten zich en verhuisden pas in 1535 naar de Catharinastraat, tegen een vergoeding van 600 gulden.
Op hun nieuwe terrein kregen zij het gebruik van de Sint-Wendelinuskapel. Rond twee hoven staan lage bakstenen huisjes: het grote hof uit de zestiende eeuw (in de achttiende verbouwd), het kleine uit de negentiende. Het is nu het laatste bewoonde begijnhof van Nederland.
Wist je dat?
Na de inname van Breda door prins Maurits in 1590 werd de Sint-Wendelinuskapel aan de begijnen ontnomen en tot Waalse Kerk gemaakt.
Praktisch
Catharinastraat 23, Breda. Rijksmonument nr. 10116. Laatste bewoonde begijnhof van Nederland. Begijnhofmuseum.